Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ικαρια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ικαρια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2017

Film Factory 2013: Γιώργος Πανουσόπουλος « Εκεί οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί…»

Ητανε λέει μια πολιτεία μαγεμένη / Ητανε λέει μια χώρα δίχως φυλακή / Ητανε λέει όλοι μαζί κι αγαπημένοι / Ητανε λέει, ήτανε λέει / Αστον να λέει, η στεναχώρια του τα φταίει / Αστον να λέει, του’χει σαλέψει το μυαλό / Μπατίρης είναι, τον κυνηγάνε και τα χρέη / Αστον να λέει, άστον να λέει / Ητανε λέει λεφτάδες, ρέστοι, μπερδεμένοι / Και τραγουδούσαν από το βράδυ ως το πρωί / Σ’ αυτή τη χώρα κανείς δεν ήξερε να κλαίει / Ητανε λέει, ήτανε λέει  ...   
                                                                                                                                          Η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου διοργανώνει αυτές τις μέρες, από το Σάββατο 7 έως και τη Δευτέρα 9 Δεκεμβρίου, το Film Factory 2013 . Χθες βράδυ, ο λόγος πέρασε στον Γιώργο Πανουσόπουλο, ο οποίος ανέλαβε, στα χαρτιά τουλάχιστον, να παραδώσει ένα masterclass με αφορμή την επόμενη ταινία του που βρίσκεται στο στάδιο της προετοιμασίας. Μόνο που εάν ο Πανουσόπουλος παρουσίαζε μια συμβατική ομιλία, δε θα ήταν ο σκηνοθέτης που αγαπάμε τόσο. Αντίθετα, χάρισε στο κοινό που είχε γεμίσει κάθε καρέκλα της αίθουσας, μια ώρα απρόσμενης ικανοποίησης.
01
«Θα σας απογοητεύσω,» ξεκίνησε ο Γιώργος Πανουσόπουλος. «Δεν είμαι καλός στο να μιλώ σε πολύ κόσμο, γι’ αυτό και κάνω ταινίες για να επικοινωνήσω.» Κι έτσι το μόνο που μάθαμε από το στόμα του για την επόμενη δουλειά του, είναι πως λέγεται «Σ’ αυτή τη χώρα κανείς δεν ξέρει να κλαίει,» τίτλος εμπνευσμένος από το τραγούδι «Ητανε λέει» του Ακη Πάνου. Κι έτσι ο σκηνοθέτης έφερε στη σκηνή το μουσικό Ανδρέα Τσεκούρα, υπεύθυνο για την πρωτότυπη μουσική της ταινίας, αλλά κι απεσταλμένο, γι’ αυτό το βράδυ, να μεταφέρει στο μαζεμένο κοινό την αίσθηση του φιλμ, μέσα από μελωδίες. Γιατί τη μουσική; Επειδή, όπως εξήγησε ο Πανουσόπουλος, «Την ταινία την κάνει ο σκηνοθέτης. Εγώ αρματώνω το καράβι, του βάζω πανιά, αλλά για να ταξιδέψει, φυσάει η μουσική.» Κι η σκηνή γέμισε με είκοσι ακόμα άτομα, 16μελή ορχήστρα του Ωδείου Αθηνών και τέσσερα μέλη της γυναικείας χορωδίας, που κάθισαν στις καρέκλες τους κι έπιασαν μαγική δουλειά.
02
Η ταινία θα γυριστεί εξολοκλήρου στην Ικαρία, αλλά η δράση θα εκτυλίσσεται «σ’ έναν τόπο άγνωστο, αλλά οπωσδήποτε παραδείσιο,» όπως είπε ο Τσεκούρας. Και βάλθηκε, μαζί με την ορχήστρα και τις φωνές, να μάς ταξιδέψει μουσικά στην Ικαρία και τα παράλια της Μικράς Ασίας, εκεί όπου η ελληνική κι η τουρκική παράδοση γίνονται ένα.
Πίσω από την ορχήστρα, προβάλλονταν εικόνες προσώπων, των ανθρώπων της Ικαρίας που θα συμμετέχουν στην ταινία, ερασιτέχνες μαζί με τους ηθοποιούς της.
03
«Στην Ικαρία βρήκα ανθρώπους αριστοκράτες,» είπε ακόμα ο Πανουσόπουλος, «όχι σαν τους άλλους νησιώτες, ανθρώπους μοναδικούς, που δεν μπορούν με τίποτα να πουν ψέμματα. Τους διάλεξα γιατί εκείνοι είναι οι κατάλληλοι για να παίξουν στην ταινία. Και, ναι, μπορεί να μην έχουμε όρντινο στο γύρισμα, να ξεκινάμε όποτε μας κάνει κέφι.»
Το τελευταίο τραγούδι, αφιερωμένο στον Πανουσόπουλο, το «Αχ ωραία Πέργαμε»: «Από την Πέργαμο ήταν ο παππούς μου, που πήρα και τ’ όνομά του,» εξήγησε ο σκηνοθέτης. «Ηταν ο τελευταίος παπάς της Περγάμου,» για να συμπληρώσει, γελώντας, «μέχρι τώρα τουλάχιστον…»
03
Για όσους νέους σκηνοθέτες ήταν μαζεμένοι στην αίθουσα, ο Πανουσόπουλος είχε ταιριαστά ξεκάθαρη συμβουλή: «Να καβαλήσετε το καλάμι. Να μην μπορείτε να ζήσετε χωρίς να κάνετε σινεμά. Και μετά, προχωράτε άφοβα.»
Για φινάλε και για να πάρουμε μια καλύτερη αίσθηση του τι, ίσως, θα πρεσβεύει η νέα ταινία του Γιώργου Πανουσόπουλου, θυμηθείτε τους στίχους από το «Ηταν λέει» του Ακη Πάνου:
">Ητανε λέει μια πολιτεία μαγεμένη / Ητανε λέει μια χώρα δίχως φυλακή / Ητανε λέει όλοι μαζί κι αγαπημένοι / Ητανε λέει, ήτανε λέει / Αστον να λέει, η στεναχώρια του τα φταίει / Αστον να λέει, του’χει σαλέψει το μυαλό / Μπατίρης είναι, τον κυνηγάνε και τα χρέη / Αστον να λέει, άστον να λέει / Ητανε λέει λεφτάδες, ρέστοι, μπερδεμένοι / Και τραγουδούσαν από το βράδυ ως το πρωί / Σ’ αυτή τη χώρα κανείς δεν ήξερε να κλαίει / Ητανε λέει, ήτανε λέει                                  http://flix.gr/about/lida-galanou.html

Σάββατο, 9 Σεπτεμβρίου 2017

Το νου σας! Μας ψεκάζουν!

Φωτογραφία του Wim De Weerdt.
Όταν η σκέτη αδιαφορία όλων των αρμόδιων στην Ικαρία συναντά τα μεγάλα συμφέροντα μιας πολυεθνικής. Έχουμε πάλι ξεπεράσει το κάθε όριο.
Το νου σας! Μας ψεκάζουν! Είναι τώρα στο νησί μας. Απλά πάλι δεν σας ενημέρωσαν.

Στις 7/9 έστειλε το Τμήμα Ποιοτικού & Φυτοϋγειονομικού Ελέγχου της Περιφέρειας Β. Αιγαίου ένα φαξ στην "Ένωση Εργολάβων Δακοκτονίας" (ναι, υπάρχει) ότι πρέπει να αρχίσει η 2η Διαβροχή Δακοκτονίας στις περιοχές
Φωτογραφία του Wim De Weerdt.Τοπική Κοινότητα Αγ. Πολυκάρπου
Δημοτική Κοινότητα Καρκιναγρίου
Δημοτική Κοινότητα Ραχών
Τοπική Κοινότητα Δάφνης
Μάλλον το έγραψαν την νύχτα, γιατί ήδη στις 7/9 ώρα 07:49 πμ εστάλη από την εταιρία PHYTOSANITARY SAMOS στο φαξ 22750 31 393 του δήμου.
Λογικά υπάρχει και άλλο έγγραφο για την ΔΕ Ευδήλου κι άλλες ΔΕ. Το ελπίζω τουλάχιστον, γιατί σήμερα τους είδα στην ΔΕ Ευδήλου. Τους έδιωξα από το Κέρος. Μόνο αυτό πρόλαβα να κάνω.
Η σύμβαση τι λέει: "Ο ανάδοχος θα πρέπει να ειδοποιεί, για το ημερήσιο πρόγραμμα ψεκασμού των τοποθεσιών του Δημοτικού
Διαμερίσματος, τα Δημοτικά Διαμερίσματα για την έναρξη των ψεκασμών και να συνεργάζεται με τις Τοπικές Αυτοδιοικήσεις, ώστε να ειδοποιούνται οι ελαιοπαραγωγοί και οι κτηνοτρόφοι - μελισσοκόμοι."
https://diavgeia.gov.gr/…/%CE%A96%CE%95%CE%A17%CE%9B%CE%A9-…
Ποιος ελαιοπαραγωγός ή κτηνοτρόφος, και κυρίως ΠΟΙΟΣ ΜΕΛΙΣΣΟΚΟΜΟΣ έχει ενημερωθεί; Ποιος πολίτης έχει ενημερωθεί; Να κλείσει τις πόρτες του και να μαζέψει τα ζώα του; Να μην κάνει το τρύγο του τώρα, αν έχει ελιές κοντά; (Χθες το μεσημέρι ψέκαζαν στον Κάμπο ενώ οι άνθρωποι έκαναν τον τρύγο εκεί.) Να μην φάει από τον κήπο του αν έχουν ψεκάσει κοντά...
Το προϊόν που χρησιμοποιείται είναι το - και δεν κάνω πλάκα - SUCCESS 0.24CB της DOW
ή όπως μου είπε ένας οδηγός τρακτέρ: "είναι βιολογικό". Για αυτό το λόγο μάλλον δεν φορούσε προστασία...
Το μόνο που μετράει είναι ότι πάλι δεν ενημερωθήκαμε. Κανένας δεν πρόλαβε να βάλει τις ταμπέλες και να περιφράξει τον ελαιώνα του. Έτσι, σχεδόν κανένας πάλι δεν θα έχει βιολογικό λάδι φέτος και όλοι θα έχουμε φάει μια καλή δόση εντομοκτόνου.
Ή όπως μου το είπε μια υπάλληλος του δήμου: “Τι θες; Πως να ενημερώνουμε τον κόσμο; Να πάμε με την ντουντούκα σε όλα τα χωριά;”
«Για παράδειγμα,» είπα. Είναι λίγο ξεπερασμένο αλλ ά θα ήταν τουλάχιστον αποτελεσματικό.
Μέχρι πότε θα συνεχίσει αυτή η  κωμωδία κύριες και κύριοι της δημοτικής αρχής και της αντιπολίτευσης???????       πηγη  Wim De Weerdt  

Πέμπτη, 7 Σεπτεμβρίου 2017

Τα Αρχαία Λουτρά στην Προεσπέρα












 Με τις εικόνες μου σας προσκαλώ να γνωρίσετε, από την άνεση της πολυθρόνας σας, ένα άγνωστο θησαυρό που βρίσκετε σήμερα σε ένα δύσβατο σημείο στην Ικαρία και ελάχιστοι γνωρίζουν την ύπαρξή του.

Τετάρτη, 6 Σεπτεμβρίου 2017

Πάτρα Σιμάκη – Σπέη: Πρόσφυγας πολέμου το 1942 στο Ajaltoun

Ακολούθησε τον ίδιο δρόμο που πήραν χιλιάδες Έλληνες στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Σε μικρή ηλικία τότε η Πάτρα Σιμάκη – Σπέη, θυμάται και μας διηγείται το ταξίδι της από την Ικαρία μέχρι το Λίβανο.
-Πότε για γιατί φύγατε;
-Το Μάη του 1942 απελπισμένοι οι γονείς μας που δεν είχαν να μας ταΐσουν, αποφάσισαν να φύγουμε και να πάμε στη Μικρά Ασία. Χωρίς να ξέρουμε πού πάμε, αλλά ήταν μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Ξεκινήσαμε το περπάτημα νύχτα για να μην μας πάρουν χαμπάρι οι Ιταλοί και φτάσαμε σον Άγιο Φωκά, το λιμανάκι κάτω από το Περδίκι. Μπήκαμε σε μία μπεζίνα του Χοντρουδάκη κάπου 32 άτομα, αλλά η μηχανή ήταν χαλασμένη και επίσης αν έπαιρνε μπροστά θα μας έπαιρναν χαμπάρι. Ξεκινήσαμε τη νύχτα και τις πρωινές ώρες φτάσαμε στα βουνά της Μικράς Ασίας.

απόσπασμα από γραπτή διήγηση της Π. Σιμάκη – Σπέη
-Ποιές ήταν οι πρώτες στιγμές στην Τουρκία;
-Ανεβαίναμε ξυπόλητα τα βουνά, κρατούσαμε και κάτι μπογαλάκια, ο καθένας τα δικά του, ο αδερφός μου ήτανε μωράκι τον είχε ο πατέρας μου στους ώμους του και περπατούσαμε χωρίς να ξέρουμε πού πάμε, αλλά είχε κάτι δρομάκια που είχαν βάλει σημαδούρες οι πρώτοι που είχαν φύγει. Περπατούσαμε είχαμε και πολλά μικρά παιδιά που ήταν πεινασμένα και φτάσαμε σε ένα βουνό, όπου ανάψαμε φωτιά και το άλλο πρωί συνεχίσαμε.
Τώρα από φαγητό, κρατούσαμε λίγο αλευράκι, κάναμε καμιά κουρκούτα και ταΐζανε τα παιδιά. Ένα βράδυ ήρθαν κάτι αγριανθρώποι με άλογα, Τσέτες τους λέγανε, κάνανε δύο – τρεις στροφές και φύγανε, δεν μας πειράξανε. Το άλλο βράδυ βρεθήκαμε σε μία μάντρα με τεράστια σκυλιά και φοβηθήκαμε, αλλά τους είπε κάτι αυτός που τα είχε  και σταματήσανε. Εκεί όποιοι είχαν και του έδιναν πράγματα τους έδινε γάλα, όσοι δεν είχαν τους έδινε τσίρο (το τυρόγαλο). Φτάσαμε σε ένα μικρό χωριό το Κουζούμκουγιου και είδαμε μία γυναίκα που μας έγνεψε και πήγαμε γιατί δεν είχαμε τι άλλο να κάνουμε.
-Τί συνέβη εκεί;
-Ήταν μία τουρκοκρητικιά και έβγαλε ένα ψωμί μεγάλο σπιτικό και γάλα και τυρί και κάτσαμε γύρω – γύρω και τρώγαμε και κλαίγανε οι γυναίκες, έκλαιγε και αυτή. Την άλλη μέρα ειδοποίησαν και ήρθαν κάτι αυτοκίνητα και μας πήρανε, εγώ φοβήθηκα γιατί έβλεπα πρώτη φορά αυτοκίνητο και είπα «πάει, περπατάει το σπίτι», και μας πήγανε στον Τσεσμέ. Εκεί ήταν πολλοί πρόσφυγες και στρατώνες, σε κάθε οικογένεια δίνανε και μία ψάθα και κοιμόμασταν δίπλα – δίπλα με άλλους. Ήταν πολλοί Ικαριώτες, Χιώτες, Σαμιώτες και κάτσαμε τρεις μήνες.
Εκεί ήταν προσφυγιά, κλαίγανε ανθρώποι, πεθαίνανε παιδιά που ήταν εξαντλημένα. Μετά πήγαμε στο Χαλέπι στη Συρία και μείναμε τρεις μήνες, ήταν πιο υποφερτά είχαμε κρεβάτια, τσάι, φαγητό, κάναμε Χριστούγεννα και γιορτή με χριστουγεννιάτικο δέντρο, μας έδιναν παιχνιδάκια οι στρατιώτες.
-Ο τελικός προορισμός ποιός ήταν;
-Μετά πήγαμε στο Λίβανο σε ένα στρατόπεδο που ήταν από τα καλύτερα και μετά σε ένα χωριό (ajaltoun). Είχε 16 ξενοδοχεία τη σειρά και κάθε οικογένεια έπαιρνε και από ένα δωμάτιο. Αν το δωμάτιο ήταν μεγάλο έβαζαν δύο οικογένειες. Μας έδιναν ωμές τροφές και τις μαγειρεύαμε εμείς, ψωμί κάθε βράδυ, φρούτα. Καλά περνούσαμε.
Ένα ξενοδοχείο το έκαψε κεραυνός αλλά κανείς δεν έπαθε τίποτα και το σχολίαζαν οι Λιβανέζοι, λέγοντας «κουάις Γιουνάν», δηλαδή ότι οι Έλληνες είναι καλότυχοι.
Μετά ήρθε η ώρα του γυρισμού, φύγαμε από τη Χάιφα με υπερωκεάνιο όπου έβαλαν εμάς και τους πρόσφυγες από το στρατόπεδο της Γάζας. Από εκεί φτάσαμε στη Χίο και από εκεί με καΐκι φτάσαμε στον Εύδηλο της Ικαρίας.
…ευχαριστούμε τη Δέσποινα Σιμάκη για τη βοήθεια και τα υλικά από το οικογενειακό αρχείο…
Συνέντευξη: Νάσος Μπράτσος                                       http://www.ert.gr/

Πέμπτη, 31 Αυγούστου 2017

Ο πύργος του Δράκανου. ένα από τα εντυπωσιακότερα σωζόμενα μνημεία της ελληνιστικής περιόδου.

Ο πύργος του Δρακάνου είναι κτισμένος σε ύψωμα που περιβάλλεται από τείχος, σε δεσπόζουσα θέση ανάμεσα σε μικρή πεδιάδα και την ακτή του ορμίσκου του Αγίου Γεωργίου, πολύ κοντά στο ομώνυμο ανατολικό ακρωτήριο της Ικαρίας («Φανάρι» ή «Δράκανο»).
Μάλλον ογκώδης, για τα αρχαία ελληνικά δεδομένα, ο πύργος έχει σωζόμενο ύψος περ. 13,5 μ., διάμετρο περ. 25,5 μ. και πάχος λιθοδομής περ. 1 μ. Αποτελείται από ογκώδεις δόμους από λευκό ντόπιο ασβεστόλιθο, καμπύλους εξωτερικά, κατά το «λέσβιο» σύστημα λιθοδομής. Στο εσωτερικό, μία σκάλα, κτισμένη στα τοιχώματα, οδηγούσε στον δεύτερο όροφο, όπου πιθανώς διέμενε η φρουρά. Όμως, ο προορισμός του δεύτερου ορόφου ήταν κυρίως αμυντικός, όπως δηλώνουν έξι μακρόστενες τοξοθυρίδες, πλατύτερες στην εσωτερική πλευρά (περ. 50 εκ.) και στενότερες εξωτερικά (10 εκ.), ανοιγμένες στα τοιχώματα σε ύψος περ. 1,5 μ. επάνω από το δάπεδο του δεύτερου ορόφου. Επάνω από τις τοξοθυρίδες βρισκόταν ο τρίτος και τελευταίος όροφος του πύργου, με κύριο χαρακτηριστικό τα μεγάλα ορθογώνια ανοίγματα με άπλετη θέα προς όλα τα σημεία του ορίζοντα[1]. Από αυτό το μεγάλο ύψος, όπου δεν μπορούσαν να φθάσουν τα βέλη των πολιορκητών, οι υπερασπιστές του πύργου αμύνονταν βάλλοντας με καταπέλτες και βαλλίστρες ή έστελναν μηνύματα με φωτεινά σήματα προς τα πλοία ή τις φιλικές δυνάμεις πεζικού που βρίσκονταν στις γύρω στεριές.
Αποτελούσε έναν από τους 7 πύργους που υπήρχαν στο νησί και ειδοποιούσαν τους κατοίκους σε περίπτωση εμφάνισης πειρατικού ή άγνωστου καραβιού.Ο πύργος του Δράκανου αποτελεί σημαντικό μνημείο της αρχαιότητας και είναι ένας από τους ψηλότερους στο Αιγαίο.
Από τον πύργο εκτείνονται προς βορρά δύο παράλληλα τείχη μήκους 60 μ., σε απόσταση περ. 23 μ. το ένα από το άλλο, σχηματίζοντας έναν ευρύχωρο διάδρομο για την ασφαλή είσοδο και έξοδο της φρουράς, όταν γινόταν πολιορκία. Αν όμως οι εχθροί είχαν καταφέρει να πλησιάσουν κοντά στο τείχος ή οι αμυνόμενοι ήσαν ολιγάριθμοι και δεν επαρκούσαν για να υπερασπίσουν τον τειχισμένο διάδρομο σε όλη του την έκταση (6.000 τετ. μ.), οι κατασκευαστές είχαν προβλέψει να κτίσουν ένα μικρότερο εγκάρσιο τείχος, διαχωριστικό ανάμεσα στα δυο παράλληλα τείχη. Αυτό το διατείχισμα ήταν αρκετά κοντά στον πύργο και είχε σκοπό να περιορίσει τον αμυντικό περίβολο, ώστε σε περίπτωση στενής πολιορκίας οι πολιορκημένοι να συσπειρωθούν και επομένως να μπορέσουν να αμυνθούν αποτελεσματικότερα.
Προσπάθεια χρονολόγησης του πύργου
Ο πύργος του Δρακάνου στην ΙκαρίαΜολονότι είναι γενικά αποδεκτό ότι το λέσβιο σύστημα λιθοδομής και οι αψιδωτές πύλες διαδόθηκαν περί τα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ.  στη συγκεκριμένη περίπτωση αυτά τα δύο αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά δεν αρκούν από μόνα τους για την ασφαλή χρονολόγηση του πύργου. Απεναντίας, αν εξετάσει κανείς ένα προς ένα τα χαρακτηριστικά του οικοδομήματος, ως προς την περίοδο κατά την οποία εμφανίζονται, προκύπτει ότι ο πύργος θα μπορούσε να έχει ανεγερθεί μία οιαδήποτε χρονική στιγμή στη διάρκεια τριών αιώνων – από τον 5ο αιώνα π.Χ. έως και την ελληνιστική εποχή.
Ωστόσο, οι γενικές γνώσεις που διαθέτουμε για την ιστορία της περιοχής δεν επιτρέπουν μια πρώιμη χρονολόγηση του πύργου στον 5ο αιώνα. Εκείνη την εποχή οι Αθηναίοι, φοβούμενοι απόπειρες αποστασίας, δεν επέτρεπαν στα μέλη της Συμμαχίας της Δήλου να κτίζουν οχυρά -είναι γνωστή άλλωστε η ακραία περίπτωση της Χίου (Θουκυδίδης 2. 4. 5), όπου οι Αθηναίοι διέταξαν τους κατοίκους να κατεδαφίσουν τα νέα τείχη της πόλης τους, που μόλις είχαν ολοκληρώσει-, με ατυχές επακόλουθο ο Αλκίδας να συναντήσει πολλές ανοχύρωτες πόλεις στην εκστρατεία του στο Αιγαίο το 427 π.Χ. Μόνο περί τα τέλη του Πελοποννησιακού Πολέμου, ειδικά μετά την εξέγερση της Χίου το 412 π.Χ., όταν το Αιγαίο είχε πάψει πλέον να θεωρείται αθηναϊκή mare clausum, όσα μέλη παρέμειναν πιστά στη Συμμαχία φρόντισαν να οικοδομήσουν οχυρώσεις. Είναι λοιπόν πολύ πιθανό ότι εκείνα τα χρόνια στην περιοχή του Δρακάνου οι Αθηναίοι έκτισαν, αν όχι το λαμπρό οικοδόμημα που βλέπουμε σήμερα, ένα ίσως πιο πρόχειρο παρατηρητήριο, με σκοπό να ελέγχουν τις κινήσεις των Σπαρτιατών στην περιοχή και σε περίπτωση ανάγκης να ειδοποιούν τον στόλο τους που ναυλοχούσε τότε απέναντι στη Σάμο. Αυτό το πρόχειρο, αλλά επίφοβο φρούριο ήθελε πιθανώς να αποφύγει ο Κλέαρχος, όταν προτίμησε να κάνει τον γύρο της Ικαρίας όχι από το Δράκανο, αλλά από το δυτικό ακρωτήριο του νησιού, διακινδυνεύοντας να ναυαγήσει λόγω των καιρικών συνθηκών που επικρατούν συχνά εκεί (πράγματι, συνάντησε θύελλα που τον παρέσυρε μακριά μέχρι τη Δήλο). Αυτόν μάλλον τον κίνδυνο είχε, επίσης, κατά νουν ο Καλλικρατίδας, όταν προκαλούσε τον Λύσανδρο να αποδείξει πως ήταν απόλυτος κυρίαρχος των θαλασσών, ζητώντας του να πλεύσει από την Έφεσο στη Μίλητο, με τη Σάμο στα αριστερά -να διασχίσει, δηλαδή, αν τολμούσε, το στενό μεταξύ Ικαρίας και Σάμου.
Το έδαφος στο Δράκανο είναι αρκετά επίπεδο, ωστόσο δεν υπάρχει παρά ελάχιστο νερό[2]. Αυτό το μειονέκτημα, όμως, μάλλον δεν ήταν αρκετό ώστε να εμποδίσει τους ανθρώπους να εγκατασταθούν στην περιοχή. Πράγματι με την πάροδο του χρόνου το Δράκανο αναπτύχθηκε τόσο, ώστε κάποια στιγμή, όταν οι γενικότερες συνθήκες το επέτρεψαν, έφτασε να υποσκελίσει τα Θέρμα και έγινε η δεύτερη σημαντικότερη πόλη της Ικαρίας μετά την Οινόη. Παρ’ όλα αυτά, όσοι και αν ήσαν οι κάτοικοι του Δρακάνου, θεωρείται μάλλον απίθανο να διέθεταν τη δυνατότητα να κτίσουν έναν πύργο τόσο μεγαλοπρεπή για δική τους χρήση, ακόμα και αν είχαν ζητήσει τη συνδρομή όλων των κατοίκων του νησιού. Τόσο το ίδιο το οικοδόμημα, όσο και η συντήρηση και η επάνδρωσή του με φρουρά απαιτούσαν αναμφίβολα αρκετά μεγάλες δαπάνες, τέτοιες ώστε ο εμπνευστής αυτού του σχεδίου δεν μπορεί παρά να ήταν μία ισχυρή ναυτική δύναμη με ευρύτερες στρατηγικές φιλοδοξίες στην περιοχή -πιθανότατα η Αθήνα του 4ου αιώνα π.Χ., λίγο μετά την ίδρυση της Β’ Αθηναϊκής Συμμαχίας. Οι Αθηναίοι, άλλωστε, είναι γνωστό ότι είχαν τροποποιήσει τη ναυτική στρατηγική που ακολούθησαν στη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου, όταν πίστευαν ότι μπορούσαν να ελέγχουν ολόκληρο το Αιγαίο, βασιζόμενοι αποκλειστικά στον στόλο τους. Όσα πλοία και αν διέθεταν, οι περιπολίες τους ποτέ δεν ήσαν αρκετές· έτσι εγκατέστησαν σε διάφορα στρατηγικά σημεία των ακτών μόνιμα επανδρωμένα οχυρά φυλάκια με προορισμό να επιβλέπουν και να αναφέρουν κάθε εχθρική κίνηση στον αντίστοιχο θαλάσσιο τομέα. Πράγματι, στη Λέρο, στην Αστυπάλαια, στην Άνδρο, στην Κέα, στην Κύθνο, στη Σέριφο, στη Σάμο και την Αμοργό υπάρχουν αρκετοί οχυρωμένοι πύργοι που έχουν πολλά κοινά γνωρίσματα με τον πύργο του Δρακάνου -έστω και αν οι ειδικοί δεν έχουν συμφωνήσει ακόμα για τη συγκεκριμένη λειτουργία του κάθε πύργου.
________________________________________
 Το 1826, οτη διάρκεια του Αγώνα της Ανεξαρτησίας, όταν ο ελληνικός στόλος πέρασε από την Ικαρία, σπεύδοντας να εμποδίσει την επικείμενη καταστροφή της Σάμου από τους Τούρκους, ο ναύαρχος Σαχτούρης αποφάσισε να δοκιμάσει την ευθυβολία των νέων πυροβόλων των πλοίων του και επέλεξε ως στόχο τον πύργο του Δρακάνου. Οι βολές προκάλεσαν τις ζημιές που βλέπει κανείς σήμερα στη λιθοδομή, κυρίως στο άνω μέρος.
 Το Δράκανο ή «Φανάρι» ή «Φάρος», όπως λέγεται σήμερα, έχει γίνει δημοφιλές θέρετρο των κατοίκων του Αγίου Κηρύκου, ωστόσο ο τόπος δεν έχει πηγές, μόνο πηγάδια με γλυφό νερό. Η έλλειψη αυτή δεν επηρεάζει καθόλου τα αμπέλια. Τα σταφύλια του Φαναριού θεωρούνται τα καλύτερα σε όλο το νησί. Το 1992, όταν άρχισε η κατασκευή του νέου αεροδρομίου της Ικαρίας, η μορφολογία της περιοχής άλλαξε δραματικά, αφού ο αεροδιάδρομος κατέλαβε ολόκληρη την έκταση της αρχαίας πεδιάδας από τη βόρεια μέχρι τη νότια ακτή.
Το κείμενο είναι από το βιβλίο του Αντώνη Παπαλά “Αρχαία Ικαρία”                                 https://www.isamos.gr/   φωτογραφιεςJoannis Xiros

Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

«Μαθήματα Ικαριακής Επιβίωσης»....Λαγκάδα 2017 ...🎻🏃‍♀️🏃‍♂️🌈

Μαθήματα Επιβίωσης μα που αλλου στη Λαγκάδα: τη «Κιβωτό της Ικαριακής Επιβίωσης» Ελευθερία -Αλληλεγγύη -Αισιοδοξία -Αγάπη -Κίνηση ....και όλη η Ελλάδα στη Λαγκάδα🎻🏃‍♀️🏃‍♂️                                                    Ιστορία                                                                   Η Ικαρία κατοικείται από την προϊστορική εποχή αλλά ενδιαφέρον αρχίζει να παρουσιάζει από τον 15o αιώνα, ένα αιώνα σημαδεμένο από πειρατές με την τρομερή μορφή του πειρατή Χαϊρεντιν Μπαρμπαρόσα να είναι ο φόβος και ο τρόμος στα παράλια του Αιγαίου. Τότε απ’ το νησί φεύγουν οι Γενοβέζοι δεσπότες και οχυρώνονται στη Χίο, με τους Ικαριώτες για να γλιτώσουν να καταφεύγουν στα βουνά. Έτσι αρχίζει η εποχή που ακμάζει η Λαγκάδα, ένας οικισμός απόκρημνος στο δυτικό άκρο του νησιού πάνω από το ακρωτήρι του Κάβο Πάπα χτισμένη σε μια κρυφή ορεινή κοιλάδα. Εδώ ήταν η «κιβωτός της Ικαριακής επιβίωσης» για τους κατοίκους του νησιού.                                                                    
      Σήμερα Για να τιμήσουμε τους προγόνους μας  στις 15 Αυγούστου, στη Λαγκάδα της Ικαρίας πραγματοποιήθηκε για μια ακόμη χρονιά το μεγαλύτερο και ίσως διασημότερο πανηγύρι της Ελλάδας. Χιλιάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας, ντόπιοι, τουρίστες και επισκέπτες συγκεντρώνονται από νωρίς το μεσημέρι κάτω από τα πλατάνια στο ξωκλήσι και χορεύουν εκστατικά μέχρι τα χαράματα στους ρυθμούς του Ικαριώτικου γύρω από τραπέζια με κατσίκι και το ξακουστό κόκκινο κρασί του νησιού. Tο πανηγύρι στη Λαγκάδα Ικαρίας, είναι πλέον θρυλικό και για πολλούς αποτελεί από μόνο του λόγο για ταξίδι στο νησί. Για όποιον βρίσκεται πρώτη φορά στην Ικαρία ανήμερα της Παναγίας είναι αδιανόητο να μην πάει. Για όποιον έχει πάει έστω και μια φορά είναι επίσης αδιανόητο να μην επιστρέψει για την μοναδική αυτή ενεργειακή εμπειρία.                                                 
  Η “Ικαρία” για πολλούς είναι μια ιδέα, ένας μύθος, μια κιβωτός, ένας θησαυρός. Για άλλους είναι ένα μαρτύριο. Κι όμως, όλοι την αγαπούν. Γιατί;δείτε το βίντεο για να καταλάβετε τι σημαίνει να εισαι «μαθητής της Ικαριακής Επιβίωσης»

Πηγές: www.lifo.gr  φώτο  Aris Oikonomou/SOOC  Σοφία Καρουτσου βίντεο  https://www.youtube.com/ 
eimai o kanenas

Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

Καλό Μήνα Ικαριόπληκτοι ... 👫💞

Καλό Μήνα... 👫💞να έχουμε με μέρες γεμάτες από ρόδινες Ανατολές να σαν αυτή της Μεσαχτής ..μα δεν ειναι πραγματικά Όμορφη ?φωτο Εύα Μαλαθρίτη

Δευτέρα, 31 Ιουλίου 2017

Πανηγύρι Αγίου Δημητρίου 2017

Αποτέλεσμα εικόνας για Feast of Agios Dimitrios ikariaΚΑΛΗΜΈΡΑ Χαρούμενη εβδομάδα να έχουμε. Με τον ήχο του ικαριώτικου από τον χτεσινό χαμό στο χωριό μας ε θα πάει καλά... γιατί το πανηγύρι συνεχίζει στο μυαλό ΜΑΣ...💃💃💃😰
😰

Yiannis Koutoufaris

Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

Πανηγύρι Αη Γιάννη...φωτιά στα σαββατοβραδα...😊

Ανάβουνε φωτιές στις γειτονιές
του Αη-Γιάννη αχ πόσα ξέρεις και μου λες
αχ πόσα τέτοια ξέρεις και μου λες
που 'χουν πεθάνει...Kαλό σας βράδυ…

Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017